Huwebes, Disyembre 18, 2014

DIYOS NA KAPAMILYA AT KAPUSO NATIN! : Reflection for 4th Day of Christmas Novena - SIMBANG GABI - December 18, 2014 - YEAR OF THE POOR


Hanggang saan ba ang ating pagtitiwala sa Diyos?  Lagi nating naririnig ang mga katagang "God is good all the time and all the time God is good!"  Ngunit ito ba ay napatutunayan natin sa ating pagtitiwala sa Kanya?  Minsan ay may isang sirkero na nagtangghal sa isang pampublikong lugar. Nagtali siya ng isang kable sa magkabilang gusali at nagsabi sa mga taong panoorin ang kanyang gagawin.  Dala ang isang mahabang patpat ay tumulay siya sa kable na walang kahirap-hirap.  Hangang-hanga ang mga nanonood at muling nagsalita ang sirkero.  "Ngayon ako naman ay tutulay sa kable na nakasakay sa bisikleta.  Naniniwala ba kayong magagawa ko ito?"  "Oo, naniniwala kami! Alam naming mahusay ka at magagawa mo iyon!"  At kinuha nga ng sirkero ang kanyang bisikleta at nagsimulang pumadyak at walang hirap na tinawid ang bisikleta sa kabilang gusali. Palakpakan ang mga nanonood ngunit muling nagsalita ang sirkero: "Wag muna kayong pumalakpak.  May isa pa akong gagawin.  Muli kung itatawid ang aking bisikleta sa kable na may angkas sa likod!  Naniniwala ba kayong magagawa ko ito?"  "Oo, naniniwala kami na magagawa mo yan sapagkat napakahusay mo!"  sabi ng mga nanonood.  "Salamat! Ngayon nangangailangan ako ng isang volunteer para umangkas sa aking bisikleta?  Mayroon bang may gusto sa inyo?"  Tumahimik ang lahat. at isa-isang umalis...  Ang Pasko ay kuwento ng Diyos na nagkatawang tao upang makasama natin.  Kung hihiramin ko ang slogan ng ABS-CBN, ang Diyos naging KAPAMILYA natin.  Ngunit ang Diyos na nagkatawang-tao ay hindi lang naging bahagi ng sangkatauhan, Siya rin ay nakiisa sa atin, maliban sa kasalanan, at nagpakita ng malasakit at pagmamahal sa ating.  Kung hihiramin ko ang slogan ng GMA7, ipinakita ng Diyos na Siya ay KAPUSO natin!  Ngunit sa kaibla nito ay marami pa rin ang nag-aalinlangan sa Kanya.  Katulad ng pag-aalinlangan ni Zacharias na nag-alinlangan na kayang gawin ng Diyos ang imposible na ang kanyang asawang si Isabel ay magbubuntis at manganganak. Bagamat may katwirang mag-alinlangan si Zacahrias sapagkat matanda na sila ng kanyang asawa, ay hindi niya napagtanto na ang kaharap niya ay ang anghel Gabriel na sugo ng kataas-taasang Diyos  minsan ng nagpamalas ng Kanyang kapangyarihan at kadakilaan.  May Zacharias din sa bawat isa sa atin. Sa kabila ng kabutihan na ipinapakita ng Diyos ay sinusuklian natin ng pag-aalinlangan. pagwawalang-bahala, pagkagalit, at kung minsan pa nga ay pagtatatwa ang Kanyang alok na pagmamahal.  Kung minsan dala marahil ng maraming provlema at pagkabigo ay nalilimutan nating may Diyos na "mas malaki pa" sa ating mga suliranin at alalahanin sa buhay!  Magtiwala tayo sa Kanya sapagkat may Diyos na nakiisa at nagmalasakit sa atin... may Diyos na naging KAPAMILYA AT KAPUSO natin!

Miyerkules, Disyembre 17, 2014

PANAGINIP AT PANGAKO: Reflection for Chiristmas Novena - SIMBANG GABI Day 3 Year B - December 18, 2014

Isa ka ba sa mga naniniwala sa panaginip? Sabi ng mga matatanda ay huwag daw balewalain ang panaginip sapagkat  nagkakatotoo daw ito!  May kuwento na minsan ay magkasamang natutulog ang tatay at ang kanyang anak.  Nagising ang tatay sa malakas na ungol ng anak na nananaginip.  Biglang sumigaw ito: "Paalam, LOLO!"  Kinabukasan, nakatanggap sila ng masamang balita na namatay ang kanilang lolo.  "Hala! Nagkatotoo ang panaginip ng anak ko!"  Kinagabihan, habang sila'y natutulog ay nagising uli ang tatay sa ungol ng anak na nananaginip;  "Paalam... LOLA!"  Kinaumagahan, nakatanggap uli sila ng masamang balita na namatay din ang kanila lola.  "Ano ba ito?  Nagkakatotoo ang panaginip ng anak ko!"  At kinagabihan, muling nagsalita ang bata sa kanyang panaginip: "Paalam... TATAY!"  Kinabahan ang tatay.  Kinabukasan doble ang pag-iingat niya.  Hindi na siya umuwi pagkatapos ng trabaho dahil feel niya na safe siya sa office.  Nagpadrive siya sa company driver para iwas aksidente. Lahat ng kilos niya ay doble ingat para di madisgrasya.  Pag-uwi sa bahay ay sinalubong siya ng kanyang asawang umiiyak kasama ang kanyang anak. " O ba't ka umiiyak?  Buhay na buhay pa ako!"  sabi ng mister sa asawa.  "Darling... kasi namatay ang driver natin!"  At bumalik sa alaala niya ang sinabi ng kanyang anak noong nakaraang gabi: "Paalam... TATAY!!!"  hehehe...  Ang panaginip daw ay isang malaking misteryo. Mahirap ipaliwanag.  Minsan nagkakatotoo... minsan naman ay kabaliktaran ito!  May magagandang panaginip.  May tinatawag ding bangungot!  Sa Lumang Tipan ang panaginip ay tinatawag na "forgotten language of God" na kung saan ay ginagamit ito ng Diyos para makipag-usap sa tao.  Sa Bagong Tipan, ang panginip ay "katuparan ng mga pangako ng Diyos!"  Kaya nga nang managinip si Jose at sabihan siya ng anghel na huwag matakot tanggapin si Maria bilang kanyang asawa sapagkat ang pinaglilihi niya ay lalang ng Espiritu Santo,  ito ay hindi lamang karaniwang panaginip.  Ito ay pagsasakatuparan ng plano ng Diyos!  Ang pagsang-ayon ni Jose sa sinabi ng anghel sa panaginip ay nagpapakita ng pagtanggap na niya sa plano ng Diyos sa kanyang buhay.  Sinasang-ayunan ko rin ba ang plano ng Diyos sa aking buhay?  Ano ba ang trato ko sa Diyos kapag hindi niya naibibigay ang gusto ko at hindi naisasakutaparan ang plano ko?  Anuman ang plano ng Diyos sa iyo ay isa lang ang sigurado... nais ng Diyos na maging masaya ka ngayong Pasko!  Ibinigay Niyang regalo ang Kanyang bugtong na Anak upang maging maligaya tayo sa buhay natin dito sa lupa at hindi lang sa langit.  At kasama rin sa Kanyang plano na mabuhay tayo ng mabuti at ng may banal na pagkatakot sa Diyos!  Kapag sinusunod natin ang Kanyang mga utos, sa tuwing tayo ay gumagawa ng kabutihan, kapag namumhay tayo ng banal at marangal... isinasakatuparan natin ang PLANO NG DIYOS para sa atin.  Ang panaginip ay nagiging PANGAKO at ang pangako ay nagiging GANTIMPALA!

Martes, Disyembre 16, 2014

KATAPATAN SA PAGKASALAWAHAN : Reflection for Simbang Gabi Day 2 - December 17, 2014 - YEAR OF THE POOR


Nasusukat ba ang katapatan ng isang tao?  May kuwento ng isang paring mahilig presyuhan ang kanyang mga ikinakasal.  Minsang siya ay nag-interview para sa kasal ay una niyang kinausap ang lalaki: " Kung bibigyang halaga sa salapi ang katapatan ng magiging misis mo, magkano ang katumbas nito? " "Father, ang halaga ng katapatan niya ay PhP 20,000. "  Muling nagtanong ang pari, "Eh, yung pagiging maunawain niya, magkano ang halaga nito?"  "Father, ang pagkamaunawain niya ay PhP 10,000!"  "Eto, huling tanong na,"  sabi ng pari, "Yung kagandahan ng magiging misis mo magkano?"  "Father, limang piso po!"  sagot ng lalaki.  "Bakit naman limang piso lang?"  "Gusto po ninyong malaman, eh di tingnan n'yo po sa labas yung magiging misis ko!" sagot ng binata.  Lumabas nga ang pari at sinilip anfg itsura ng mapapangasawa.  Nang bumalik ang pari sa silid, inabutan niya ng dalawang piso ang lalaki sabay sabi, "Ito ang dalawang piso, may sukli ka pa, tatlong piso lang pala ang halaga ng kagandahan niya!"  Mga kapatid, yung mga may asawa presyuhan n'yo nga ang kagandahan ng partner ninyo, magkano ba?  Kung limangpiso lang ang halaga niya, ang tawag dyan ay FIDELITY  o katapatan! hehehe...  Ang fidelity ay galing sa salitang latin na FIDES na ang ibig sabihin ay pananampalataya.  Ibig sabihin, ang katapatan ay posible lamang kung ang isang tao ay may malakas na pananampalataya.  Ating narinig ngayong ikalawang araw ng Simbang Gabi ang tala-angkanan o Genealogy ng ating Panginoong Jesus.  Pagkahaba-haba ng mga pangalang ating narinig.  Baka inantok pa nga ata ang marami sa atin habang binabasa ito; ngunit isa lang naman ang mensaheng nais iparating nito: na kailanman ay naging tapat ang Diyos sa atin!  Naging tapat Siya sapagkat tinupad Niya ang Kanyang pangakong kaligtasan sa pamamagitan ng kasaysayan.  Ang Diyos ay naging tapat sa Kanyang pangako.  Ngunit ang katapatang ito ay nangangailangan ng kasagutan sa atin.  Ang ating tugon ang ating paghihntay sa Kanya ng may malalim na pananampalataya, masidhing pag-asa, at maalab na pag-ibig.  Totoong tayong mga tao ay may kahinaan sa ating mga sarili.  Tayo ay may pusong salawahan at kalimitan ay nagtataksil tayo sa ating mapagmahal na Diyos.  Ang goodnews... ang Diyos ay nananatiling TAPAT sa kabila ng ating patuloy na pagtataksil at kailanman ay hindi niya tayo pagtataksilan.  Nawa ito ay magdulot sa atin ng inspirasyon upang pag-alabin pa ang ating pagmamahal sa Kanya!  Mamuhay tayo ng may katapatan at huwag taglayin ang pusong salawahan!

KALIGAYAHAN NG KAPASKUHAN: Reflection for CHRISTMAS NOVENA DAY 1 - SIMBANG GABI - December 16, 2014

Simula na naman ng Misa de Gallo.  Siyam na araw na naman tayong gigising ng maaga at iindahin ang lamig ng tubig sa pagligo.  Apat na Linggo ang ibinigay na Simbahang paghahanda na ang tawag natin ay Adbiyento.  Siyam na araw naman itong nobenang ating sinisimulang bilang paghahanda sa pagdiriwang ng Kapistahan ng Kapaskuhan.  Ang mga ito ay ibinibigay sa atin ng Inang Simbahan upang makahuugan nating maipagdiwang ang Pasko ng Pagsilang ng Panginoon. May mga espesyal tayong pagdiriwang na kasabay ng pagpasok ng masayang panahong ito. Sinimulan natin sa unang araw  ng Adbiyento ang Year of the Poor na kung saan ay hinahamon tayong balikan muli ang ating pagiging Simbahan ng mga Dukha o Church of the Poor.  Pinaghahandaan din natin ang pagbisita ng Santo Papa sa darating na taong 2015, isang malaking pagpapala para sa ating Simbahan dito sa Pilipinas.  At ngayon araw ding ito ay ipinagdiriwang din natin ang Pandaigdigang Taon ng mga Kabataan na kung saan binibigyan natin ng natatanging pagtingin ang mga kabataan sa ating Simbahan.  Katulad na Jesus na dumaan din sa pagiging kabataan, ang hangarin natin sa mundong ito ay mabuhay ng maligaya.  Para saan pa ang buhay kung tayo naman ay mabubuhay na malungkot?  Kaya nga ang katanungang magandang sagutin ay "ano ba ang makapagpapaligaya sa akin sa Paskong ito?"  Marahil nais natin ng bagong cellphone o tablet.  O baka naman gusto natin ng bagong damit o kotse.  May mga iba na ang nais ay mapalitan ang kanilang status na SINGLE sa IN A RELATIONSHIP. Dahil pag hindi ito nangyari ay magiging certified member na naman sila ng SMP o Samahan ng Malalamig ang Pasko. Sa unang araw ng Simbang Gabi ay ibinibigay sa atin si Juan Bautista bilang halimbawa ng tunay na pagpapatotoo kay Kristo.  Katulad ni Juan Bautista, tayo ay hinahamon na manindigan sa katotohanan.  Ito ay nangangahulugan ng pagpili natin sa tama at hindi sa mali sa tuwing tayo ay nagdedesisyon sa buhay.  Sinasabihan din tayong sikaping tanggalin ang ating mga masasamang pag-uugali at tahakin ang daan tungo sa tunay na pagbabalik-loob.  Dito nakasalalay ang maligayang pagdiriwang ng Pasko.  Kapos man tayo sa pera o wala man tayong bagong damit o gamit ay magiging masaya pa rin ang ating paghahanda sa kapaskuhan.  Ito ay sapagkat alam natin ang nagbibigay sa atin ng tunay na kaligayahan sa Kapaskuhan.  Tanging si Jesus ang dahilan ng ating pagdiriwang. Jesus is the "Reason of the Season".  Sana ay maituon natin ang ating sarili sa tunay na kaligayahan ng kapaskuhan!

Biyernes, Disyembre 12, 2014

KRISTIYANONG TOTOO SA ADBIYENTO: Reflection for 3rd Sunday of Advent Year B - December 14, 2014 - YEAR OF THE POOR

Ang ikatlong Linggo ng Adbiyento ay tinatawag na "Gaudete Sunday"  o Linggo ng Kagalakan.  Sa katunayan ang kandilang sinisindihan ngayon ay ang kulay "pink" sa halip na kulay violet bilang paalala sa atin na ang ating paghahanda sa Adbiyento, bagamat may "penitential character" (diwa ng pagsisisi) ay isang masayang paghihintay sapagkat si Kristo na ating pinaghahandaan ay magdadala sa atin sa tunay na kaligayahan.  Ngunit ano ba talaga ang nagpapasaya sa atin sa pagdiriwang ng Pasko?  Paano ba talaga tayo magiging tunay na maligaya sa ating paghahanda?  Ang ating Ebanghelyo ngayong Linggo ay may kasagutan sa ating katanungan.  Ang pagpapatotoo ni Juan Bautista bilang tagapaghanda sa daraanan ng Panginoon ay ang kanyang pagsaksi kung sino talaga siya.  Maaari nyang akuin ang pagiging "Propeta Elias"  ngunit hindi niya ito ginawa.  Bagkus pinanindigan Niya ang pagiging "tinig sa ilang" na nanawawagan sa pagbabalik-loob at pagsisisi ng kasalanan.  Naging TOTOO si Juan sa kung sino siya at kung ano ang kanyang misyon.  Ang pagiging totoo sa ating pagiging Kristiyano ang magbibigay sa ating ng kaligayahan.  Walang pagkukunwari, walang pag-aalinlangan at batid ang hinihingi ng ating pagsunod kay Kristo, ay mas magiging makahalugan ang ating buhay.  May kuwento na minsan daw ay may dalawang paring naisipang magbakasyon sa Boracay, malayo sa gulo, ingay at amoy ng kanilang mga parokya. Napagkasunduan nilang huwang magdamit na pampari para mas malaya silang makakilos.  Kaya agad-agad ay namili sila ng mga damit na makatatago sa kanilang pagkatao.  Kinabukasan ay pumunta sila sa beach na animo'y mga turista ang dating.  May nakasalubong silang isang seksing babae na nakatitig sa kanila.  Laking gulat nila ng binati sila nito ng "Good morning, fathers!"  "May nakakilala sa atin!"  sabi nila.  Kaya kinabukasan ay dinagdagan pa nila ang kanilang "camouflage attire" upang siguradong wala ng makakakilala sa  kanila.  Ngunit laking pagkagulat nila ng muli nilang makasalubong ang seksing babae na ngayon ay naka-two piece swimsuit na parang Mutya ng Pilipinas na kumakaway sa kanila at nakangiti silang binati: "Good morning fathers!"  Sa inis ay sinabi ng isa, "Oo. mga pari nga kami at di namin yun itinatatwa, pero bakit kilala mo kami?"  "Oh, Father, hindi nyo ba ako kilala?"  Tanong ng babae.  "Ako, si Sister Ana, nagmimisa kayo sa kumbento namin tuwing 1st Friday."  Ang hirap nga namang magpanggap!  Ngunit kung mahirap ang mangpanggap ay mas mahirap ang magpakatotoo!  May kasabihan tayong: "Madaling maging tao, mahirap magpakatao!"  Marahil ay maari rin nating sabihing "Madaling maging kristiyano... mahirap magpakakristiyano!"  Mahirap sapagkat nangangahulugan ito na maninidigan tayo  para kay Kristo na kung saan ay hindi maaring pagpalitin ang tama at mali o kaya nama'y  isangayon ito sa ating pansariling kagustuhan. Ibig sabihin dapat ay makita sa ating pag-iisip, sa ating pananalita, at sa ating pagkilos ang pagkatao ni Kristo. Ako ba ay nagpapakita ng mabuting halimbawa sa iba?  O baka naman nagiging sanhi pa nga ako ng pagkakasala ng aking kapawa? Darating muli si Kristo sa ating buhay!  Ihanda natin ang kanyang daraanan.  Dinggin natin ang panawagn ng "tinig na sumisigaw sa ilang" na tumatawag sa ating magbago at mapagkatotoo: "Tuwirin ninyo ang daraanan ng Panginoon!"  

Linggo, Disyembre 7, 2014

KALINASAN... POSIBLE? : Reflection for the Solemnity of the Immaculate Conception Year B - December 8, 2014 - YEAR OF THE POOR

Uso pa ba ang kahinhinan ngayon?  Marahil mapapaisip ka kung ang kahinhinan, kayumian, kalinisan ay bahagi pa ba ng ating mga pinahahalagahan bilang mga Pilipino.  May kuwento na minsan daw ay may isang pampasaherong bus na hinarang ng mga tulisan. Pinababa lahat ang sakay at pinaghiwalay ang mga babae sa lalaki. Nagsalita ang lider ng mga bandido at sinabi:  "Lahat ng mga lalaki.. papatayin.  Ang mga babae... rereypin!"  Isang bata ang umiiyak na sumagot: "Maawa na po kayo sa lola ko, matanda na ho siya!"  "He! Lintek na bata ka... sabi ng lahat ng babae rereypin!" sagot ni lola! hehehe...  Uso pa ba ang kahinhinan ngayon?  Ang tipong Filipinang Maria Clara ay tila kabahagi na lamang ng Noli Me Tangere ng ating kasaysayan.  Sa pananamit na lang ng mga kabataan ngayon ay hindi ka magtataka kung bakit marami ang biktima ng rape at pang-aabuso sa mga kababaihan.   Sa ibang progresibong pag-iisip ay makaluma na ang kahinhinan at kalinisan. Ngunit ang kapistahang ipinagdiriwang ngayon ay nagsasabing posible pa rin ang kalinisan sa ating makabagong mundo!  Si Mariang pinaglihing walang bahid na kasalanan ay huwaran ng isang malinis na pamumuhay at nagbibigay ng pag-asa sa ating lahat na POSIBLE PA RIN ANG KALINISAN sa ating lipunan.  May ilan pa ring nalilito sa kapistahang ito: ang "Immaculate Coneception". Akala ng iba, ito ay ang mahimalang paglilihi ni Maria kay Jesus o ang tinatawag nating "virgin birth" ni Jesus. Sino ba talaga ang ipinaglihi? Si Jesus o si Maria? Ang Immaculate Conception ay ang "kalinis-linisang paglilihi kay Maria" na pinaniniwalaan nating totoo bilang mga Kristiyano. Paano nangyari na ang isang tao ay ipinaglihing walang kasalanan gayung lahat ng taong isinisilang sa mundo ay nababahiran ng "original sin?" Marahil imposible para sa ating mga tao, ngunit hindi sa Diyos! Kung hihiramin ko ang slogan ng Globe telecom: "Sa lakas ng Diyos... POSIBLE!" Isang natatanging pribelihiyo ang ibinigay ng Diyos kay Maria na ipinaglihi siyang walang kasalanang mana sapagkat siya ang magdadala sa Anak ng Diyos sa kanyang sinapupunan. Hindi ata tama ang maglagay ng maputing bigas sa maruming kaldero! Dapat malinis muna ang paglalagyan! Ang sinapupunan ng Mahal na Birhen ay ihinihanda na ng Diyos sapul pa nung ipaglihi siya ng kanyang mga magulang. At ang kalinisang ito ay kanyang pinanatili! Kaya nga ang tawag natin din sa kanya ay "Ever-virgin!" Isang magandang paalala sa ating lahat. Marahil ay hindi natin mapapantayan ang kalinisan ng Mahal na Birhen. Ngunit inaanyayahan tayong mabuhay ng may malinis na puso! Nakakalungkot sapagkat kalat na sa mundo ang kalaswaan at sinisira ang murang pag-iisip ng ating mga kabataan. Hingin natin na sana ay protektahan ng Mahal na Birhen ang bawat isa sa atin. Wag tayong mawalan ng pag-asa sapagkat kaya din nating maging malinis tulad niya. Tandaan natin... "Sa lakas ng Diyos... POSIBLE!"


Sabado, Disyembre 6, 2014

ANG AWA AT HABAG NG DIYOS: Reflection for 2nd Sunday of Advent Year B - December 7, 2014 - YEAR OF THE POOR

Ang Adbiyento ay galing sa salitang latin na "Adventus" na ang ibig sabihin ay "pagdating."  Sa katunayan ay may tatlong uri ng pagdating si Jesus sa ating piling.  Ang unang niyang pagdating ay ang parati nating ipinagdiriwang tuwing sasapit ang Pasko, ang Kanyang pagsilang.  Ang ikalawang pagdating naman ay ang palagi nating ipinapahayag sa Santa Misa pagkatapos ng bahagi ng konsekrasyon; "Si Kristo'y namatay, si Kristo'y nabuhay, si Kristo'y babalik... sa wakas ng panahon!" Itong ikalawang pagdating "sa wakas ng panahon" ay siguradong mangyayari ngunit hindi natin alam kung kailan. Sa gitna ng una at ikalawang pagdating ni Jesus ay ang kanyang "misteryosong pagdating" sa atin.  Naririyan na ang mahiwagang pagdating ni Jesus sa tuwing tayo ay tumatanggap ng mga Sakramento.  Sa tuwing tayo ay nagsisimba ay dumarating si Jesus sa anyong tinapay na ating tinatanggap sa komunyon.  Ngunit may isang sakramento na kung saan ay dumarating si Jesus sa atin sa pamamagitan ng kanyang "awa at habag",,, ang Sakramento ng Kumpisal.  Nakakalungkot sapagkat kakaunti na lamang ang dumudulog sa sakramentong ito. Marami ang hindi na nakikita ang "pagdating" ni Kristo at dahil diyan ay marami na ang nagmamatigas sa kanilang likong pag-uugali at ayaw ng magbago.  May isang lasenggo na pinilit kumbinsihin ng kanyang mga kaanak na iwanan na ang pag-inom ng alak.  Tumawag sila ng isang "psychologist", pari at duktor upang kumbinsihin siyang ihinto na ang kanyang bisyo.  Ipinakita sa kanya ng "psychologist ang isang baso ng alak na may patay na bulate. "Kapag, hindi ka tumugil sa pag-inom ay mamatay ka tulad ng bulateng ito!" "Mali po kayo!" Sabi ng lasenggo.  "Mas mainam nga para sa akin ang uminom para mamatay ang mga bulate ko sa tiyan!"  Ang sabi nmana ng pari, "kapag hindi mo tinigil ang pag-inom ay pupunta kang impiyerno!"  "Mali rin po kayo padre!  Kapag umiiinom ako ay parang nasa langit kaya ako!"  Sa huli ay ang duktor na ang nagsabi, "Kapag di mo tingilan ang pag-inom ng alak ay madadali ang buhay mo mamatay ka agad!"  Ang sagot ng lasenggo, "Maling mali po kayo!  Mas gusto ko pong uminom ng alak , dahil hindi ako tatanda, sapagkat bata pa lang ako, ako'y mamamatay na!"   Kalimitan ay lagi tayong may katwiran kapag pagbabago ng likong pag-uugali ang pinag-uusapan. Ayaw nating tanggapin na may mali tayong dapat ayusin sa ating mga sarili.  Marahil ang pinakadahilan ay sapagkat hindi natin sukat na batid ang laki ng awa at habag ng Diyos. Ang panahon ng Adbiyento ay ang ating paghahanda hindi lamang para sa pagdiriwang ng Pasko ngunit sa pagharap natin sa muling pagdating ni Jesus sa ating piling. Haharap tayo hindi sa isang Diyos na mabagsik at mapanghusga ngunit sa isang Diyos na mapagpatawad at mahabagin. Kaya nga't ang panawagan ni San Juan Bautista sa ilang ay pagbabalik-loob: “Pagsisihan ninyo’t talikdan ang inyong mga kasalanan!" Huwag sana tayong madaig ng ating sariling mga kakulangan. Totoo, walang sinuman sa atin ang karapat-dapat sa kanyang harapan, ngunit sa pagkakatawang-tao ng Kanyang Anak ay ginawa Niya tayong karapat-dapat! Ang pinakamagandang paghahanda sa pagdating ng Panginoon ay ang tuwirin ang "ang ating liko-likong landas!" Ayusin natin ang dapat ayusin sa ating buhay. Gawin natin sanang makahulugan ang Panahon ng Adbiyentong ito sa pamamagitan ng isang taos-pusong pagbabalik-loob at pagdulog sa Sakramento ng Kumpisal. Lagi tayong umasa sa laki ng habag at sa walang kundisyong pagpapatawad ng Diyos sa ating mga kasalanan. Nasindihan na ang ikalawang kandila ng ating Korona ng Adiyento. Nasa ikalawang linggo na tayo ng ating paghahanda. Marahil ay panahon na upang ituon naman natin ang ating paghahanda sa paglilinis ng ating puso.

Biyernes, Nobyembre 28, 2014

ADBIYENTO... KAPANABIKAN HUWAG KATAKUTAN: Reflection for 1st Sunday of Advent Year B - November 23, 2014 - YEAR OF THE POOR

Katatapos lamang ng pagdiriwang ng Kristong Hari na kung saan ay pinaalalahanan tayo na lahat ay may simula at katapusan. Kung kinatatakutan natin ang katapusan ng panahon ay mayroon pa tayong mas higit na dapat katakutan... ang pagsisimula ng panahon ng Adbiyento.  Bakit? Tanungin mo ang sarili mo: "May pera ka na ba?" Kung ang sagot mo ay "wala pa", aba... dapat matakot ka na sapagkat malapit na ang Pasko! hehe... Dapat paghandaan mo na ang pagdating ng Pasko. Hindi puwede ang tatamad-tamad at pa-easy-easy lang! Mayroong isang katulong na nadatnan ng kanyang kapwa katulong na nanonood ng TV na nakataas pa ang paa sa sofa. Ang pinapanood niya? Tama ang iniisip ninyo... Bagito!  Sinigawan siya ng kanyang kapwa katulong: "Hoy Inday! Anung ginagawa mo d'yan at nanonood ka lang ng TV?" Ang sagot ni Inday: "Eh kasi, kabilin-bilinan ni Mam, wag na wag daw niya akong matatagpuan sa kanyang pagdating na walang ginagawa... kaya eto... nanonood ako!" hehehe... Me katwiran nga naman si Inday. At least, meron siyang ginagawa! Tayo ay nasa unang Linggo na ng Adbiyento. Naghuhudyat ito na tayo ay nasa kapanahunan na ng paghahanda sa pagdating ng Pasko. Ang unang Linggo ng Adbiyento ay nagpapaalala sa ating maghanda! “Mag-ingat kayo at maging handa sapagkat hindi ninyo alam kung kailan ang takdang oras," ang sabi ni Hesus sa Ebanghelyo. Ang Adbiyento ay hindi lang paghahanda para sa Pasko. Ang kapaskuhan ay ang paggunita sa Diyos na dumating na noong Siya ay nagkatawang tao. Mas dapat nating paghandaan ang muling pagbabalik ni Hesus na hindi natin alam ang araw at oras. "Maging handa kayong lagi, sapagka’t hindi ninyo alam kung kailan darating ang puno ng sambahayan – maaaring sa pagdilim, sa hatinggabi, sa madaling-araw, o kaya’y sa umaga – baka sa kanyang biglang pagdating ay maratnan kayong natutulog." Kapag patuloy tayo sa ating masasamang pag-uugali tulad ng katamaran, kayabangan, katakawan, kalaswaan ng pag-uugali, pagiging maramot at makasarili, pagsasayang ng oras, pang-aapi at pagsasamantala sa kapwa... ay masasabi nating hindi pa tayo handa sa kanyang biglaang pagdating! Wala tayong pinagkaiba kay Inday na may ginagawa nga ngunit hindi naman ang nararapat niyang gawin. May isang kasabihang latin na maaring makatulong sa ating paghahanda: "Age quod agis!" Sa ingles, "Do what you are supposed to do!" Kung isasabuhay lamang natin ito ay marami tayong maiiwasang pagkakamali. Kung ginagawa lamang natin ang dapat nating gawin ay malalayo tayo sa pagkakasala. Sa pagdiriwang na ito ng Unang Linggo ng Adbiyento ay gawin natin ang dapat nating gawin. Unti-untiing tanggalin ang masasamang pag-uugali at pag-ukulan ng pansin ang pagpapakabuti at pagtulong sa kapwa. Sa ganitong paraan ay hindi lang Pasko ang pinaghahandaan mo kundi pati na rin ang muling pagbabalik ni Kristo!  Sinisimulan din natin sa Unang Linggo ng Adbiyentong ito ang "Taon ng Mahihirap" o "Year of the Poor".  Nagpapaalala ito sa atin na hindi natin dapat balewalain ang kalagayan ng mga mahihirap sapagkat ang Diyos mismo ay may pagtatangi sa kanila.  Ituon natin sa kanila ang mga kabutihang nais natin gawin ngayong panahon ng Adbiyento sapagkat tayo rin ay Simbahan ng mga mahihirap.  Hindi lang pagtulong ngunit pakikiisa rin sa kanilang abang kalagayan ang maari nating iparamdam sa kanila.  Sa totoo lang ay hindi naman dapat katakutan ang pagdating ng Adbiyento.  Dapat pa nga nating kapanabikan ang pagsapit nito sapagkat binibigyan nito tayo ng pagkakataong maging tulay ng kabutihan sa iba.  Ang Adbiyento kinpapanabikan hindi kinatatakutan!

Huwebes, Nobyembre 20, 2014

ANG HARI NG AWA AT HABAG : Reflection for the SOLEMNITY OF CHRIST THE KING Year A - November 23, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Kapistahan ngayon ni Kristong Hari. Ito ang hudyat ng katapusan ng taon ng Simbahan na nagpapaalala sa atin naman ng katapusan ng panahon. Isang malaking palaisipan pa rin sa atin kung ano nga ba ang mangyayari sa araw na 'yon.  Para tayong mga estudyanteng naghihintay sa araw ng pagsusulit na magkahalong takot at pangamba ang nasa puso kung ano ba ang lalabas na mga katanungan. Ngunit kung iisipin, ang takot sa pagsusulit ay para lamang sa mga estudyanteng hindi nag-aral at naghanda.  Sa katunayan ay wala talaga tayong dapat katakutan sapagkat sa pagsusulit na ito ay ibinigay na sa atin ang katanungan. Ang ating exam ay "take home" at hindi "surprise test!" Kaya nga't katamaran at katangahan na lamang kung hindi pa natin ito maipapasa. At ano ang katanungan?  Ito ang nilalaman ng ating pagbasa ngayon sa Ebanghelyo. May text message akong natanggap: "Sa isang bus. BOY: I hate it when I see a girl standing in a bus while I'm comfortably seated. GIRL: So what do you do? BOY: I just sleep... It hurts my feelings eh!"  Madalas din bang masaktan ang iyong damdamin kapag nakakakita ka ng mga taong nangangailangan ng tulong? Karaniwan ng tagpo marahil sa atin ang makakita ng lolang nagtitinda ng sampaguita sa harapan ng simbahan, o kaya nama'y mga pulubing may kapansanan na nakaharang sa daan, o mga batang gula-gulanit ang damit na haharang-harang sa daan at kakatok sa bintana ng iyong sasakyan.  Anung nararamdaman mo kapag lumalapit sila?  Napakadali silang iwasan, wag pansinin at dedmahin na parang wala kang nakikita at naririnig! Kung minsan nga nasisisi pa natin sila na tamad at umaasa na lamang sa awa ng iba.   Ayaw magbanat ng buto kaya't kuntento na lamang sa pahingi-hingi!   Ngunit sa tuwing nababasa ko ang Ebanghelyo ng "huling paghuhukom" ay may takot na naghahari sa akin. Balikan natin ang mga salita ng Hukom: ‘Lumayo kayo sa akin, mga isinumpa! Kayo’y pasaapoy na di-mamamatay, na inihanda para sa diyablo at sa kanyang mga kampon. Sapagkat ako’y nagutom at hindi ninyo pinakain, nauhaw at hindi ninyo pinainom. Ako’y naging isang dayuhan at hindi ninyo pinatuloy; ako’y nawalan ng maisuot at hindi ninyo pinaramtan. Ako’y may sakit at nasa bilangguan at hindi ninyo dinalaw.’ Hindi ba't sila rin ang mga taong nakakatagpo ko araw-araw?  Bakit natatakot akong tulungan sila?  Bakit nagdadalawang isip ako kung kikilos ba ako o hindi? Ang Kapistahan ng Kristong Hari ay muling nagpapaalala sa atin ng dalawang mahalagang dimensiyon ng ating buhay Kristiyano. Sa katunayan hindi sila magkahiwalay... magkadugtong sila. Ang tunay na pag-ibig kay Kristong ating hari ay dapat magdala sa atin sa tunay na pagmamahal sa kapwa nating nangangailangan. ‘Sinasabi ko sa inyo: nang pagkaitan ninyo ng tulong ang pinakahamak sa mga ito, ako ang inyong pinagkaitan.’ Wag sana nating paghiwalayin ang pagiging relihiyoso sa pagiging-tao. Ang pagiging maka-Diyos ay pagiging maka-tao din! Tunay kong mahal ang Diyos kung may pagmamalasakit ako sa kapwa kong nangangailangan.  Anga pagbisita ng ating mahal na Santo Papa sa taong darating ay magdadala sa atin ng AWA at HABAG ng Diyos.  Sa katunayan ay ito ng tema ng kanyang pagbisita:  "Mercy and Compassion".  Nais niyang ipadama sa ating mga kapatid na nabiktima ng bagyong Yolanda na may Diyos na hindi nakakalimot at umaalalay sa kanila.  At para sa ating lahat, ito dapat ay magbigay ng patuloy na inspirasyon sa ating mga "ningas-kugon" na puso.  Ang pag-ibig ng Diyos ay dapat magpatuloy kahit mahigit isang taon na ang nakalipas ng maganap ang trahedya.  Muli nating buhayin at pag-alabin ang init ng Kanyang pagmamahal. Nawa ay pagharian ng pagmamahal ni Kristong Hari ang ating mga puso ng sa gayon ay maging bukas ito sa paglilingkod at ng mapagharian tayo ng kanyang pag-ibig. MABUHAY SI KRISTO NA ATING HARI... ANG HARI NG AWA AT HABAG!

Sabado, Nobyembre 15, 2014

GAME KA NA BA? : Reflection for 33rd Sunday in Ordinary Time Year A - November 16, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Sa buwan ng Nobyembre ay hindi dapat mawala ang ating pag-alala sa mga mahal nating yumao. Kaya nga UN-DAS ang tawag sa unang araw ng buwan na ito upang ipaalala sa ating silang mga UNang natoDAS ay nauna lamang sa atin at susunod din tayo!  Ngunit isa pang pagpapaalala sa atin sa buwan na ito ay ang ARAW NG PANGINOON na binanggit ni San Pablo sa kanyang sulat sa mga taga Tesalonika (1 Tes 5:1-6)  Sa Nobyembre rin kasi karaniwang nagtatapos ang "Liturgucal Year" na kuing saan ay pinapaalalahanan tayo na may sandaling haharap tayo sa Panginoon.  Kaya nga kung ating titingnan ay iisa lang lang mensheng sinasabi sa atin ng dalawang paalalang ito... DAPAT TAYONG MAGHANDA!  Dapat tayong maghanda sapagkat susulitin tayo ng Panginoon ayon sa pagpapalang ibinigay Niya sa atin.  Kaya nga hindi dapat tayo matagpuang tamad at walang ginagawa.  "Kung may balak kang gawin ngayon, wag mo ng ituloy, para me gagawin ka pa bukas..." Inspiring ba? hehe... Ito ang motto ng mga taong tamad! Marahil ay nasasalamin din sa atin kung minsan ang ganitong pag-uugali. Mahilig nating ipagpabukas ang gawaing maari namang tapusin kaaagad. Ano ba ang kasalanang nagawa ng ikatlong aliping pinagkatiwalaan ng pinakamaliit na halaga? May ginawa ba s'yang masama? Di niya naman nilustay ang salapi ng kanyang amo sa sugal o sa bisyo. Ano ang pagkakamaling nagawa niya? WALA! Oo, ang pagkakamali niya ay wala siyang ginawa! At ito ang ipinagkaiba ng ng naunang dalawang alipin sa kanya. Mayroon silang ginawa sa salapi ng kanilang amo. Pinalago nila ito. Samantalang siya ay literal na sinunod ang bilin ng kanyang amo na "patubuin" ito. Ayun... ibinaon... akala niya ata ay tutubo! Ito ay isang halimbawa ng "mirror parable" na sumasalamin sa bawat isa sa atin. Tayo ang pinagkatiwalaan ng Panginoon ng salapi. Iba't ibang halaga ayon sa ating kakayahan! Ang salapi ay tumutukoy sa lahat ng mga biyayang ibinigay sa atin ng Diyos: kakayahan, katalinuhan, angking kagandahan, katangian, at maging kayamanan. Huwang nating ikumpara kung mas maraming tinanggap ang iba sa atin. Ang mahalaga ay pagyamain natin ito upang mapalago at ang ating sarili at makatulong tayo sa iba. Para tayong mga "container" ng tubig: May dram, may timba, may tabo... iba-iba ang laki ngunit ang mahalaga ay napupuno natin ito ng tubig! Sinlaki man ng dram ang biyaya mo ngunit wala namang tubig, ibig sabihin ay hindi mo ginagamit, ay balewala ito! Mabuti pa ang tabo na kahit maliit ay nag-uumapaw ang tubig at nabibiyayaan ang iba! Tandaan natin na tayo ay mga katiwala lamang ng Panginoon. Darating ang araw na susulitin niya ang mga biyayang ibinigay niya sa atin. Nakakatakot na marinig mula sa Diyos ang mga katagang "Masama at tamad na alipin!" sapagkat hindi natin pinalago ang mga biyayang ipinagkaloob niya sa atin. Bago matulog ay subukan mong gawin ito: Kumuha ka ng isang papel. Isulat mo ang pangalan nga mga taong natulungan mo at nagawan mo ng kabutihan.  Kung isang oras na at hindi mo pa rin nagagalaw ang ballpen mo ay dapat ka ng kabahan. Baka makatulog ka at tawagin ka ng Panginoon at sulitn ang mga biyayang ipinagkaloob Niya sa iyo at walang kang maibigay ni isang kabutihan na nagawa mo para sa iba.  Nakakatakot na matawag na "MASAMA AT TAMAD NA ALIPIN!"  Tatapusin ko sa isang nakakatuwang kuwento:  May dalawang magkaibian na napakahilig maglaro ng basketball.  Halos buong araw ay kasama nila ang barkada nila sa loob ng basketball court at inuubos ang oras sa basketball. Kaya nagkasundo ang dalawa na kung sino man sa kanila ang unang mamatay ay dapat ipaalam kung may basketball din ba sa langit.  Sa kasamaang palad ay namatay ang isa at dinalaw niya ang kanyang kaibigan sa kanyang pagtulog.  "Pare,,. ako ito! May good news at bad news ako sa iyo.  Ang good news... may basketball sa langit!  Ang bad news... me laro bukas.  FIRST FIVE KA!"  Baka first five ka din... Darating ang Panginoon sa oras na hindi natin inaasahan.  Walang masama kung maghahanda tayo at sabihing... "Ok na ako Lord... GAME NA!"